Warren Ellis' Thunderbolts vol. 1 & 2

Vind je het ook zo vervelend om een film of boek door te werken waarin de bad guys stukken leuker zijn om te volgen dat die saaie/brave hoofdpersoon die alle aandacht krijgt? Zou je ook willen dat die rollen eens een keer omgedraaid worden? Comic uitgever Marvel is op zich ook de gekste niet, en besefte zich dat dit concept voor hele interessante verhalen kon zorgen. Het idee was een hele logische match voor de al vrij lang lopende serie Thunderbolts, die een tijdje doelloos leek te zijn maar na de gebeurtenissen van Civil War ineens mijn aandacht weer positief wist te trekken. Uiteindelijk zal wat er in deze serie gebeurt zelfs een belangrijke basis zijn voor de status quo in de nabije comic-toekomst.
Bij voorbaat: deze review heeft spoilers over de afloop van Civil War. Dat je het effe weet!

De Thunderbolts serie gaat al wel weer een tijdje mee ondertussen. Oorspronkelijk werd deze gepubliceerd kort na het afronden van het vrij matige crossover event Onslaught uit 1996, waar op het eind een hoop niet-mutant superhelden het loodje (lijken te) leggen. In de nasleep van hun verdwijning duikt plotseling een nieuwe groep helden op die de harten van het publiek weten te winnen. Maar wat blijkt? Deze groep, die zich de Thunderbolts noemt, bestaat uit een zooi supervillains die zich als helden voordoen en allerlei nare plannetjes hebben. Het lukt ze om een korte periode de wereld over te nemen totdat ze weer worden gestopt, en vervolgens gaat de focus van de serie meer liggen op villains die zich proberen te rehabiliteren. Nergens werden de comic echt essentieel, maar toch was het altijd wel vermakelijk leesvoer.

Nu de Civil War afgelopen is en Iron Man plus aanhangers als winnaars uit de bus zijn gekomen, zijn er een hoop zaken die aangepakt moeten worden. Zo worden er vanaf dat punt een hoop nieuwe superhelden getraind en in elke Amerikaanse staat geplaatst, plus steken er ook nog de dagelijkse super-problemen de kop op. Echt tijd om de op dit moment ongeregistreerde en daarmee buiten de wet opererende superhelden te arresteren is er niet. Daar is dus een team voor nodig met types die niet zo high profile zijn en dit vuile werk op willen knappen. Types zonder scrupules, die in het gareel te houden zijn. Types als… de Thunderbolts.

De twee trades die na Civil War uitkwamen zijn getiteld Faith in Monsters en Caged Angels, en omvatten issues 110-121. Voorkennis is niet cruciaal, want er wordt een nieuwe start gemaakt met een hoop nieuwe teamleden. Ja, wat deze comic meteen aantrekkelijk maakt is de cast. Dit zijn geen goody goody types die we hun heldhaftige ding zien doen. Dit is voornamelijk manipulatief, agressief en backstabbing tuig. Streng gecontroleerd door de organisatie S.H.I.E.L.D. worden deze luitjes ingezet om ongeregistreerde supers in te rekenen, terwijl de camera’s rollen en ze met wat creatieve trucs als heldhaftige beschermers op het publiek overkomen. In de twee trades zien we het team steeds meer media aandacht krijgen terwijl er intern vanalles rommelt; iedereen probeert z’n eigen nek te redden ongeacht de gevolgen voor de rest. Als een groep met telepathische infiltranten dan het team mentaal tegen elkaar opstookt, loopt de situatie in het Thunderbolts hoofdkwartier ziekelijk uit de hand.

Het team wordt vanuit de coulissen geleid door Norman Osborn, die je misschien wel kent als zijn alter ego de Green Goblin uit de eerste Spider-man film. Osborn heeft een geschiedenis van mentale instabiliteit, maar is tegelijk ook een gevatte strateeg. Dan nog is zijn nieuw verkregen positie als leider van dit team een beetje moeilijk te verklaren, want zijn Green Goblin identiteit is niet al te lange tijd daarvoor openbaar gemaakt. Erg consistent is het dus niet dat Osborn nu na wat halfslachtige ontkenningen ineens zo’n high-profile functie krijgt, maar in deze comic wordt hij simpelweg meesterlijk gebruikt als megalomane en half geflipte eikel. Logica be damned, dit was gewoon de perfecte plaats voor het personage op dat moment.
De cast wordt netjes voorgesteld aan nieuwe lezers door intake-gesprekken die Osborn met ze voert. Types als Songbird en de Radioactive Man hebben nog enigszins wat integriteit, maar we zien al snel hoe geflipt de anderen zijn. Moonstone is een heerlijk manipulatieve dame die seks en haar psychologie-achtergrond gebruikt om de mannen in het team om haar vinger te winden. Venom wordt voor het eerst in tijden weer eens leuk ingezet wanneer zijn kannibalistische neigingen nogal een negatief effect hebben op zijn gastheer. Swordsman is een halve Nazi die zich te goed voor iedereen voelt. Bullseye is de ultieme psychopaat. Maakte hij al een indruk in de super fijne Daredevil comic, zo is hij hier nóg creepier en het was een geniale keuze om deze freak aan het team toe te voegen.

Penance is als laatste lid een vreemde eend in de bijt. Zijn ontstaansgeschiedenis is wat suf; Speedball, de blije stuiterbal die mede verantwoordelijk was voor de explosie in Stamford die het startsein vormde voor Civil War, heeft diezelfde explosie overleefd. Nu heeft hij een flinke dosis survivor’s guilt, en werken zijn powers ook alleen maar zodra hij pijn voelt. Vervolgens gaat hij de emo goth toer op door een nieuwe identiteit aan te meten en in een pak rond te lopen dat hem constant pijn doet. Als ik 15 zou zijn en mijn haar zwart zou verven vond ik dit vast heel indrukwekkend, maar nu is het allemaal wat kazig. Gelukkig krijgt Penance in de tweede trade verzameling een bezoek van superhelden-psychiater Doc Samson, een moment dat beide personages een stuk interessanter maakt.

Schrijver Warren Ellis lijkt zich wel te vermaken met het Thunderbolts concept, ook al lijkt de serie in eerste instantie een wat rare match voor hem. Hij is immers het sterkst met hyper intelligente personages en technische snufjes, zoals zijn eerdere Iron Man verhaal Extremis. Toch komt zijn gevoel voor snappy dialoog hier goed van pas en er zitten echt een flink aantal tekstuele juweeltjes in deze twee trade verzamelingen. De man weet ook prima een aantal C-list superhelden die door de T-bolts worden opgejaagd flink badass neer te zetten en ze uit de obscuriteit te trekken. Wie gaf er voorheen ene moer om types als American Eagle of de Steel Spider?

Het tekenwerk van Mike Deodato Jr. draagt zeker bij aan de kwaliteit. Alles oogt vrij geloofwaardig, de layouts van de pagina’s zijn altijd interessant en het geheel is kleurrijk of juist broeierig donker waar nodig. Zelf ben ik grote fan van de manier waarop Deodato het personage Venom tekent als opgezwollen hongerige vleesmassa. Ook de keuze om Norman Osborn qua visuals heel erg te laten lijken op Tommy Lee Jones kon ik wel waarderen, al kan ik me voorstellen dat het de lezer een beetje uit het verhaal kan halen.

Er gaat een pervers soort plezier uit van het Thunderbolts concept waarin de villains nu eens hun gang mogen gaan zonder al te veel restricties. Met een ziekelijk plezier volgde ik de lullige acties van deze groep egoïsten en moordenaars, en de steeds nauwere positie waar de paar ‘goede’ leden zich in bevinden. Je hoopt tegelijk dat iedereen krijgt wat hij/zij verdient, en ook dat ze wegkomen met een hoop nasty acties. Heerlijk, dat dubbele gevoel. En mocht je het concept van ‘villains aan de macht’ wel prima vinden, dan kun je je lol op. Marvel heeft in dat geval nog een paar verrassingen voor je, ontwikkelingen die voortkomen uit wat er in Thunderbolts in gang wordt gezet (o.a. Dark Avengers red.). Ja, het is een goede tijd om een evil bastard te zijn.

Deze review is geschreven door Bartelen op Dorkside.nl. Check daar ook zijn Lame-ass Marvel Spoorboekje^tm.