REVIEW: Thor

Van alle Marvel comics die je kunt verfilmen moet Thor toch wel een van de lastigste kandidaten zijn. Probeer bioscoopgangers van allerlei soorten en maten maar eens op te laten draven voor een verhaal over semi-alien-viking-goden, magische hamers, frost giants en regenboogbruggen. Het mag in stripvorm dan misschien nog lekker weglezen, hetzelfde concept kan compleet instorten bij de vertaling naar het grote doek. Toffe getekende outfits? Risico dat ze in real life overkomen als goedkope LARP pakjes. Op papier heftig lijkende actie met bliksemschichten all over the place? Dat kan net zo goed een rommelig CGI-festijn worden. Genoeg punten waarop Thor keihard kan falen, maar de werkelijkheid is gelukkig anders. Het is niet perfect, maar deze ondertussen vierde in-huis film van Marvel (na de twee Iron Mans en The Incredible Hulk) is een vrij geslaagde mix van actie, visueel spektakel en vliegende hamers geworden. Phew!

Een verhaal als dat van Thor moet je op een juiste manier benaderen. Aan de ene kant heb je al die crazy space-viking weirdness, maar dat moet je weer balanceren met een herkenbaar, menselijk element om al die nieuwe kijkers die de comic nooit hebben aangeraakt niet af te schrikken. We beginnen de film dan ook in Asgard, waar we eerst een korte geschiedenisles krijgen en Thor hierna door papa Odin bijna tot nieuwe keizer wordt gekroond, maar door een serie verkeerde beslissingen wordt verbannen naar de Aarde. Zonder powers mag deze ex-dondergod eens goed nadenken over zijn zonden, en tegelijk gebruikt broer Loki dit moment om zijn eigen plannetjes in gang te zetten. Tsja, het verhaal zal niemand omverblazen. Je zou kunnen zeggen dat deze film een beetje op safe speelt als je al bekend bent met de comic, maar aan de andere kant zijn er genoeg verrassende concepten voor de Thor-groentjes te vinden.
Een van de toffere dingen aan de film is bijvoorbeeld de verblijfplaats van al die mythische personages, het eerder genoemde Asgard. Qua visuals is dit echt een eerbetoon aan Jack Kirby, de man die verantwoordelijk was voor de looks van klassieke Marvel types als de Fantastic Four, Galactus, de X-men, en dus ook Thor. Kirby wist vaak trippy sci-fi te combineren met wilde fantasy-elementen, en het Asgard uit de film ademt dat ook echt uit. Omringd door onbekende planeten en kleurrijke nevels is het een genot om deze nieuwe wereld te ontdekken, al lijkt het zeker na de eerste scènes wat leeg omdat we er dan alleen de hoofdpersonen in rond zien lopen. Ook de wereld genaamd Jotunheim (waar de frost giants, euh, chillen) ziet er aardig uit. Ja, de sets zijn over het algemeen prima in orde. Special effects variëren van een beetje klungelig tot waanzinnig prettig de oogkassen inknallend, en de kostuums zijn in het ene shot overtuigend en in het andere kreeg ik weer Power Rangers flashbacks. Het kon allemaal wat strakker, maar Marvel houdt schijnbaar de hand op de knip waar het op haar films aankomt. Of zou er meer tijdsdruk geweest zijn door de Captain America film die kort hierna uitkomt en de Avengers die in 2012 de bios in zal rollen?

Anyways, wanneer Thor op Aarde terechtkomt blijkt de film ook nog een gevoel voor humor te bezitten, wat zeer welkom is. Het materiaal is soms namelijk een tikkie droogjes en serieus, dus de afwisseling was prettig. Probeer je gegrinnik maar eens in te houden als Thor een dierenwinkel binnenwandelt omdat hij een paard nodig heeft, of mokken kapotsmijt als hij een volgend drankje wil. Ik had nog best meer van dit soort ‘fish out of water’ momenten willen zien, maar het tempo ligt al wat lager rond dit punt, dus is het misschien wel goed dat de komische perikelen beperkt blijven. De film heeft eigenlijk hetzelfde issue als Iron Man 2; na een sterk begin is er niet echt een dreiging meer, waardoor de personages een tikkie doelloos rondzwerven totdat de problemen hen weer op komen zoeken. Het helpt bij Thor ook niet dat de plannetjes van de normaal zo geniepige Loki wat onduidelijk zijn of niet direct veel nut lijken te hebben. Er zijn genoeg plotholes te ontdekken als je meer dan 2 minuten over de motivaties van sommige characters nadenkt, maar bij dit soort popcorn-en-bliksem entertainment is dat allemaal niet zo super belangrijk. Als je maar vermaakt wordt, toch?

Nu valt of staat een film als deze met de invulling van het titel-character. De mensen die verantwoordelijk zijn voor de casting verdienen hiervoor een lintje, want Chris Hemsworth IS gewoon Thor. Hij heeft het charisma om de film te dragen en overtuigt ook fysiek. Je vriendin op sleeptouw nemen is hier misschien niet zo slim, shirtloze Hemsworth zal jou in verhouding flink onaantrekkelijk laten lijken. Damn, zelfs ik zat te soppen op m’n stoel. Ahem. De rest van de film zit vol met mensen die tof zijn om bezig te zien. Anthony Hopkins blijkt een wat serieuze maar geschikte Odin (al hoopte ik destijds dat Brian Blessed de rol zou krijgen). Natalie Portman is Jane Foster, de potentiële love interest die geen grote indruk zal achterlaten maar een degelijke keuze is voor de rol van ‘aantrekkelijke en ietwat quirky dame’ die al dit soort films blijkbaar nodig hebben. Andere opvallende rollen zijn die van Heimdal (de altijd bad-ass zijnde Idris Elba), Stellan Skarsgård’s wetenschapper Erik Selvig die wat extra internationale classyheid levert en een haast frustrerend kleine rol voor het character Hawkeye, gespeeld door Jeremy ‘The Hurt Locker‘ Renner. Waarom Ray ‘Punisher‘ Stevenson nou de normaal olijke en zwaarlijvige Volstagg moest spelen is me alleen niet helemaal duidelijk.
Alles bij elkaar genomen bevat deze film een vrij grote groep characters, en het verbaasde me hoe aardig die nog allemaal werden benut zonder in totale chaos te vervallen. Niet al te veel diepgang, maar als eerste film in een serie met Thor-gerelateerde werkjes is dit een prettige smaakmaker.

Misschien is dat meteen ook wel het grootste nadeel; Thor voelt echt als een begin. Dit komt deels door het gebrek aan écht spetterende momenten, en je eigenlijk als de credits voorbij komen zoeven nog honger hebt naar méér. (Blijf trouwens zitten tot de credits zijn afgelopen, comicfans met geduld worden beloond met een fijne onthulling en een toffe cameo). Of misschien lijkt de volle potentie van de bliksemgooiende blondie nog niet benut.

Thor bewijst dat hij als character bestaansrecht heeft tussen grote namen als Iron Man en Hulk, maar mag de volgende keer wel met een spannender script aan komen zetten wat echt dingen doet die de kijker zal verrassen. Aan de andere kant is het wel tof om te zien hoe het Marvel-movie-universe weer een stukje verder uitgebouwd wordt. Er zijn op het eind van de film nog best wat mogelijke manieren waarop de draad weer kan worden opgepikt, wat deze jongen goede hoop voor de toekomst geeft. Dat de gebeurtenissen uit deze film nog een staartje zullen krijgen, daar kun je dan ook donder op zeggen.

Geschreven door Bartelen @ Dorkside.nl