REVIEW: The Walking Dead seizoen 1

In eerste instantie ben je natuurlijk blij wanneer je erachter komt dat je favoriete comic wordt geadapteerd tot film of tv-serie. Dan slaat de angst in. Welke acteurs gaan welke personages spelen? Is er een fatsoenlijk budget (lees: welke aftandse lowbudget producent gaat er eigenlijk mee aan de haal)? Ervaring leert namelijk dat veel productiemaatschappijen het vaak niet zo nauw nemen met het bronmateriaal, vanwege doelgroepen die het toch niet zouden begrijpen ofzo. De originele creators betrekken bij zo'n project is dus altijd goed nieuws voor ons fanboys. Trouw blijven aan het bronmateriaal is echter geen garantie voor kwaliteit, daarom is het een welkome verrassing om te horen dat ene Frank Darabont gestrikt wordt voor een dergelijk project. Project in kwestie is natuurlijk The Walking Dead en het resultaat mag er wel degelijk wezen.

Zal ik dan maar beginnen? The Walking Dead is gebaseerd op de gelijknamige comic van Robert Kirkman en Tony Moore (die ondertussen is vervangen door Charlie Adlard). Een comic over zombies die ik zelf niet heb gelezen omdat ik hem vrij laat ontdekt heb en ik vind het zwaar irritant om op schema te moeten komen als een serie al een tijdje loopt (met ondertussen dertien trades uit, heb ik dan nogal wat in te halen).

Als sheriff Rick Grimes ontwaakt uit een coma, merkt hij al vrij snel dat er iets niet klopt, hij weet dan alleen nog niet wat. Langzaam strompelt hij het ziekenhuis uit. De straten zijn verlaten, maar er liggen wel overal lijken en lichaamsdelen. Zeer verontrustend. Ook thuis is niemand aanwezig. Grimes loopt een gegeven moment over straat en wordt dan in eerste instantie aangezien voor een zombie. Als blijkt dat hij dat niet is, nemen Morgan en zoon hem mee naar huis. Hier leggen ze aan hem uit wat wij natuurlijk allang weten; zombies have taken over. Grappig detail: in goede zombieverhalen, waar ik deze serie ook onder schaar, wordt nooit naar de levende doden gerefereerd als zombies, let er maar eens op. De eerste aflevering is een beetje een introductie. We maken, zoals gezegd, kennis met Rick Grimes en zijn collega Shane, maar verder gebeurt er vrij weinig. Al moet ik wel zeggen dat we eindigen met een interessante cliffhanger. Vanaf de tweede aflevering zit de vaart er wel goed in.

The Walking Dead mag dan wel een zombieverhaal zijn, het is allesbehalve standaard. Het is heel erg characterdriven, zoals ze dat zo mooi noemen. Het gaat echt om de personages en hun persoonlijke ontwikkeling. Heel erg echt en aangrijpend, zeg maar. Met relatief nog best veel actie is Darabont er goed in geslaagd geloofwaardige personages neer te zetten in een ongeloofwaardige situatie. Het moge duidelijk zijn dat onze Frank niets dan kwaliteit wil leveren. We zijn ook niet anders gewend van de man die ons Shawshank Redemption en The Green Mile bracht. Zijn eisen zijn zelfs zo hoog dat hij het hele schrijversteam heeft ontslagen voor het nieuwe seizoen, onder andere omdat hij alle afleveringen zelf heeft moeten herschrijven. Kapsones? Misschien wel een beetje, maar hij kan het maken. En al die schrijvers? Het is niet het einde van de wereld. Genoeg andere series die hun carrieres uit de dood kunnen doen herrijzen.