REVIEW: Sucker Punch

Zack Snyder, visionair, bracht ons eerder filmversies van de comics 300 (Frank Miller) en Watchmen (Alan Moore). Echter, waar 300 door meer dan alleen de fans en comicfilmfans werd gewaardeerd, werd Watchmen gezien als te hardcore voor de casual filmganger en waren de fans over het algemeen ook niet heel te spreken met het eindproduct. Bummer. Maar goed, hij revancheerde zich met Legend of the Guardians: The Owls of Ga'Hoole. Prachtige film, overigens. En nu dus Sucker Punch. Zijn debuut als schrijver/regisseur.

Snyder is gelukt wat Andy en Larry Wachowski niet lijkt te lukken; een betekenisvolle carrière opbouwen. BURN! Maar, ik dwaal af. Snyder bewijst met Sucker Punch geen one-trick pony te zijn, maar wel een duidelijk beeld heeft van het soort publiek waar hij het waarschijnlijk van moet hebben. De fanboys. (Zeg ik met in het achterhoofd dat zijn volgende project de nieuwe Superman film is. Als hij hierna alleen nog maar arthouse films besluit te maken, kan dit uiteraard als ongeschreven worden beschouwd.) Na twee comicverfilmingen en een animatiefilm komt het vrij simpele Sucker Punch niet geheel als een verrassing. Want, we kunnen er lang of kort over zijn, maar de film is niet bepaald van het categorie psychologische thriller, of iets dergelijks.

In Sucker Punch komt Babydoll, uiteraard niet uit vrije wil, in een gesticht terecht. Ze is echter vastbesloten om te ontsnappen en zal dit proberen met de hulp van Sweat Pea, Blondie, Amber en Rocket. Ze moet dit doen voordat de mysterieuze High Roller haar komt ophalen. Het verhaal in een notendop. Na een korte kennismaking kom je via een Inception-achtige constructie terecht in het onderbewustzijn (lees: fantasiewereld) van Baby Doll. Ik zeg Inception-achtig alsof er sprake moest zijn geweest van afkijkwerk, maar toevallig weet ik dat dit niet eens het geval kan zijn. Terug naar het onderwerp. De personages zijn vrij eendemensionaal en redelijk makkelijk te overtuigen, als je het mij vraagt. Er is niet veel nodig voor Baby Doll om haar team te rekruteren, zelfs met de tegenzin van 'ervaringsdeskundige' Sweat Pea, die ondanks haar twijfels en ander pessimisme mee blijft werken. Een ander minpuntje zijn de catchy doch diepzinnige one-liners over het leven. (If you don't stand for something, you'll fall for everything, is bijvoorbeeld zo'n lekkere foute.) Dat gezegdhebbend, is Sucker Punch een zware aanrader. Visueel ziet het er allemaal heel erg gelikt uit en de manier waarop de fantasiewerelden met elkaar verbonden zijn is op zich ook wel goed bedacht. Het zit namelijk zo, Baby Doll danst en.. Nee, je moet het zien. Als ik het nu ga uitleggen, laat dit alles wat het zo awesome maakt juist superlame klinken. Het is inhoudelijk misschien niet heel diepgaand, maar het zit op zich allemaal wel goed in elkaar. Snyder liet zich vooral inspireren door fantasy art en magazines als Heavy Metal.

It’s sort of a mash-up between those influences, as well as ‘Twilight Zone’ and the writings of Richard Bach.

Gooi daar gerust nog maar een Alice In Wonderland-sausje overheen, al is de film meer dan een combinatie van die dingen. Het is een origineel uitgewerkt geheel. Hiervoor hulde. Het is alleen wel een beetje een jongensfilm. Vijf meiden die vechten en dingen opblazen.Jongensdingen dus. Een beetje het Lara Croft-syndroom. Daarover gesproken, Sucker Punch had waarschijnlijk een hele interessante game geweest. Qua gamestandaarden, heb je hier qua diepgang en meelevingswaarde namelijk goud in handen. Nu kan ik de film niet optimaal beoordelen, hoewel het wel degelijk een hele goede film is. Denk tussen de 7.2 en de 7.6 goed, al doen we hier niet aan cijfers. Dus, een goede poging van visionair Snyder, maar hij kan zich nog niet meten met grote namen als Tarantino, Christopher Nolan of J.J. Abrams. Daar is namelijk nog iets meer oefening voor vereist, al ben ik ervan overtuigd dat hij het in zich heeft. Steek die maar in je zak, Zack.