REVIEW: Misfits seizoen 1

De beste manier om Misfits kort en krachtig te omschrijven is “Heroes, maar dan met hangjongeren. Oh ja, en niet shitty”. Dit is echt zo’n serie waarbij je de eerste aflevering aanzet en je meer dan 4 uur later pas weer bewust wordt van je omgeving, omdat je na elke episode meteen de volgende móest zien. Een hoge verslavingsfactor dus, in dit geval omdat de serie een hele fijne mix is van fout jongerengedrag, superpowers en interessante gebeurtenissen. Een dikke aanrader.

Seizoen 1, eind 2009 uitgezonden op den Engelschen televisie, bestaat uit zes afleveringen van 45 minuten per stuk. We volgen vijf jonge delinquenten die allemaal om verschillende redenen gearresteerd zijn en nu verplicht vrijwilligerswerk mogen uitvoeren vanuit een nabijgelegen community centre. Op de eerste dag gaat er alleen iets mis; een freaky storm steekt de kop op, en na een blikseminslag blijken de hoofdpersonen weirde powers te bezitten. Dingen lopen uit de hand en voor je het weet zijn er twee doden gevallen die weggemoffeld moeten worden. Nu wordt het zaak om de politie uit de buurt te houden en om te leren gaan met die vage nieuwe abilities. Alsof normaal opgroeien al niet lastig genoeg was.

Een serie als deze valt of staat met de cast. Die is lekker afwisselend en vrij tof om bezig te zien. Zo is er de typisch dommige semi-gabber-chick die de naam Kelly draagt (gespeeld door Lauren Socha), atleet Curtis (Nathan Stewart-Jarrett) die door één domme fout zijn carriére in rook zag opgaan, de sletterige Alisha (Antonia Thomas) die alles met haar looks bereikt, en de introverte en creepy jongeman Simon (Iwan Rheon) die echt perfect een typetje neerzet dat de haren op je nek overeind doet staan. De hekkensluiter is Nathan (Robert Sheehan) die voor mij toch wel de zwakste schakel was. Nathan is namelijk een gruwelijk irritant character. Echt zo’n gastje dat met iedereen ruzie zoekt en bijdehant als de neten is. Sympathiek wordt hij amper en dat is ergens wel jammer, omdat de acteur zelf het wel goed brengt.

Qua production values zit de serie best prima in elkaar. Het ziet er nergens goedkoop uit, het kleurenpalet is wel prettig ingetogen, en camerawerk is gewoon ok, al is er een terugkerende neiging om een blurry effect op een deel van het beeld toe te passen. De soundtrack is pretty damn awesome, het lijkt wel of dat een vereiste is van alle Engelse series. De introtune (Echoes van The Rapture) zet al meteen een toffe sfeer neer die goed wordt vastgehouden.

Een probleem van Misfits kan zijn dat je voornamelijk een groep, nah ja, semi-eikels volgt. Types waar je normaal niet mee zou optrekken (althans, dat hoop ik niet voor je) met eigenlijk alleen Curtis en Kelly als sympathieke figuren. Nu had het erger gekund; de hangjongeren bij mijn lokale supermarkt Jopie Goedkopie zijn een stuk agressiever en asocialer. De Misfits zijn dan in verhouding nog redelijk normaal, al zullen sommige personages best wel heftige meuk gaan doen gedurende de 6 afleveringen.
En ja, daar zit ‘m het tweede probleem; het is zo snel voorbij! Ik had graag gezien dat de characters meer tijd namen om hun powers te leren begrijpen, maar daar is weinig aandacht voor. Ook lijken de jongeren vrij makkelijk te accepteren dat ze super-goddamn-powers hebben, een doel dat ik al mijn hele leven wanhopig probeer te bereiken. Je wil niet weten door hoeveel radioactieve dieren ik mezelf al heb laten bijten, met alleen een lekkende blaas als resultaat. Ergens dus jammer dat hier wat makkelijk over wordt gedaan, een beetje meer realisme was niet erg geweest, maar je moet de serie hoe dan ook niet al te serieus nemen. De makers bewijzen af en toe een gitzwart gevoel voor humor te hebben, plus zijn er zowaar een paar creepy momenten her en der te vinden. Afwisseling genoeg in ieder geval. Leuk trouwens dat de meeste characters powers krijgen die inhaken op hun persoonlijkheid. De stille Simon kan bijvoorbeeld onzichtbaar worden en de sensuele Alisha wekt lust op bij iedereen die haar aanraakt. En dingen worden extra interessant wanneer er andere mensen blijken te zijn die óók vage powers hebben gekregen.

Als je de serie een kans geeft en hij werkt toch niet helemaal voor je, dan wil ik je graag aanraden om hoe dan ook aflevering 4 nog mee te pakken. Een zeer prettige verrassing voor fans van time-travel verhalen, maar überhaupt een van de beste stand-alone afleveringen van een serie die ik in tijden heb gezien. Op dit punt ging mijn mening over Misfits ook van ‘best nice!’ naar ‘waanzinnig tof!’. En tsja, dan is het zuur dat er maar 6 afleveringen in een seizoen zitten, want de koek is zo wel héél snel op. Eind 2010 is het tweede seizoen uitgezonden, en een derde is aangekondigd. Goed zo. Ik hoop dat de Misfits kids nog langer op het verkeerde pad blijven.

Geschreven door Bartelen @ Dorkisde.nl