REVIEW: Machete

Wil je de nieuwste film van Roberto Rodriguez een waardering geven door middel van getallen of sterren, dan kom je al snel in de knoop. En zullen deze ook snel negatief uitvallen als je met een film recensent te maken hebt die zichzelf vrij serieus neemt. Een film als deze, als er al iets intellectueel aan is dan is dat het ontbreken er van. Het is een statement. Net als punk muziek. Het is niet bedoeld om goed te zijn, het is bedoeld om alles een beetje los te ratelen. Te trappen tegen de gevestigde orde. Als er weer een vernietigende recensie geschreven wordt dan is dat alleen maar beter.

Machete is een hakmes in het Spaans, tevens de naam van de hoofd persoon vertolkt door Danny Trejo. Hij heet zo omdat een kapmes zijn wapen van keuze is.
Bij films als deze is het link om teveel weg te geven over de film zonder het hele boeltje te verklappen. Maar ik zal het toch proberen, Machete is een wraak film. Jammer, nou heb ik het toch verklapt. Hoe flinter dun het verhaal is, zo dik en sappig is de bezetting.

Robert DeNiro (ken je wel) speelt een corrupte politicus, hij maakt er geen potje van, maar hij komt ook niet helemaal goed uit de verf. Zijn spel is licht en soepel en je hebt nergens het idee dat hij heel erg zijn best doet. Ik denk toch dat DeNiro beter weg gelegd is voor de serieuzere films. Steven Segal speelt een Mexicaanse drugs baron en heeft je meteen bij de ballen met zijn belabberde Mexicaanse accent. Hij zet een paar scenes helemaal naar zijn hand, hij voelt zich op zijn plek en weet hoe hij zijn rol moet invullen. Cheech Marin, een vaste acteur bij Rodriguez die in meer dan de helft zijn projecten speelt, van Spy Kids tot de Mariachi serie. Hij heeft met zijn rol als pastoor zo’n een eigenaardig personage, dat hij daardoor al interessant en grappig is. Don Johnson (Miami Vice) speelt een redneck grenswacht, die op Mexicanen jaagt die de grens over het land in proberen te komen. Zijn spel is cool en kort, ik had hem best wat langer willen zien. En dan de niet te vergeten Jeff Fahey, (The Lawnmower Man), die in Machete mischien nog het beste op dreef is, bijna alle scenes waar hij in speelt weet hij naar zich toe te draaien, zelfs Robert De Niro moet er aan geloven. De dames in de film zijn naast een lust voor het oog, vooral grappige bij rollen. Michelle Rodrigues (The Fast and The Furious, Avatar) speelt Shé, een verzetsstrijdster die van uit haar taco snack trailer, zich inzet voor illegale en legale Mexicanen. Jessica Alba speelt een rechercheur die de vluchtelingen in de gaten houd. En ook: Lindsey Lohan als op de drugs losgeslagen "Paris Hilton" dochter van Michael Booth (Fahey), April. Alle dames vallen stuk voor stuk voor de charmes van Machete ondersteund met de cliche soft erotiek muziek en slow motion shots. Het stoort mij niet, dat alle bijrollen niet uitmuntend gespeeld zijn. Ook al verwachte ik iets meer van zulke top acteurs, het is maar goed dat Danny Trejo hier in zijn echte eerste hoofdrol helemaal los gaat. En als je het mij vraagt heeft hij iets te lang op deze rol moeten wachten.

Trejo heeft een buiten gewoon interessant levensverhaal, met als een van de hoogtepunten, het worden van kampioen pro boxer, klinkt op zich niet zo heel interessant, behalve als je van uit San Quinten doet. Een van de meest zwaar bewaakte en geweldadige gevangenissen van de Verenigde Staten. Niet alleen ziet hij er hard uit, hij weet ook hoe het in het echt is. De over de top gewelddadige scenes doen denken aan films als Rambo, Commando en de Splatter Horror films uit de jaren '70. Er wordt rijkelijk gestrooid met bloed en zinloos geweld, deze worden afgewisseld met allerlei soorten grapjes en vondsten, visueel, verbaal, gruwelijk, grappig alles passeert de revue de ene grap beter dan de andere en soms slaat het de plank helemaal mis, wat dan toch weer tot een grappige situatie leidt.

De film heeft net als bij de twee Grindhouse films die Tarantino en Rodriguez hadden gemaakt een heel rauwe en gruizige stijl en de effecten zijn soms ronduit belabberd. Die Grindhouse films Death Proof en Planet Terror waren een soort liefdes verklaring aan de B-films van de jaren vijftig tot en met zeventig. De goedkoop gemaakte massa productie films die vaak een hoog exploitation gehalte hadden. De eenvoudigste manier om Exploitation aan te duiden is dat het altijd films zijn waar het verhaal op de tweede plaats komt. De eerste kennismaking met Machete is voor de meeste mensen tijdens de originele vertoning van deze twee Grindhouse films geweest. Midden in de onderbreking tussen beide vertoningen werd een aantal nep film-trailers vertoond. Een van deze nep trailers was Machete. Toen ik die trailers voor het eerst zag, wilde ik Machete het liefst ook als film zien. Vele anderen waren het daar mee eens.
Het idee van de film Machete bestond al langer dan het Grindhouse project. Roberto Rodriguez, de regisseur, was tijdens het maken van zijn eerdere films al vaker betrokken met de Mexicaan met het pokdalige hoofd, Danny Treijo. Hij vond deze man zo´n goeie harses hebben, dat hij met hem een film wou maken. Tijdens het maken van de “Tortilla” western Desperado speelde Trejo ook een messenwerper en hieruit is het concept van Machete ontstaan. Vanzelfsprekend vond Rodriguez dat Trejo deze rol ook moest vertolken. Rodriguez dacht echter dat hij hem nooit zou kunnen maken, en heeft er toen maar een trailer van gemaakt voor het Grindhouse project. Maar natuurlijk waren er meer mensen als ik, die juist deze film wilde zien en lieten dat ook aan Rodriguez weten. Overal waar hij fans tegen kwam, werd hem de vraag gesteld, Ga je die film Machete nog maken? Hier door werdt het hele project weer opnieuw leven ingeblazen.

Maar, terug naar de vraag van de dag, is Machete nou een goede of een slechte film? Machete is met eer, een ode aan de over de top actie film van de oude garde te noemen. Deze films kregen toen ook al geen goeie kritieken, dus zou ik het nu eigenlijk ook een slechte kritiek moeten geven. Dat wil ik niet! Bovendien heeft deze film dat niet verdiend. Vaak wordt bij dit soort films een van mijn meest favoriete ingrediënten overgeslagen, het B gehalte, hoe slechter de film hoe vermakelijker de puinhoop die er van word gemaakt en dat is ook de bedoeling. Het B gehalte van een film is voor mij even belangrijk als het A gehalte in een film die zogenaamd wel “goed” is. Deze film is fout bedoeld, en dat komt heel goed over. Al is het alleen maar vanwege de zinloze actie en het bloederige geweld van de film. Al ga je alleen maar kijken om al die sterren te zien spelen, of je houdt zoals ik heel erg veel van films die een ode brengen aan de slechte films. Je zult 100% waar voor je geld krijgen en compleet vermaakt de bioscoop verlaten. Tenzij je de grap van het hele gebeuren niet in kan zien.

Door Joost Bohnen