REVIEW: Fables vol.1 - 11

Er komt een punt in ieders jeugd waarin sprookjes hun magische aantrekkingskracht verliezen. Dit is meestal ook de periode waar je bedplassen afleert, voor het eerst ontdekt dat er laat in de avond wel héle aparte reclames op televisie te zien zijn en je ‘echte’ literatuur onder ogen krijgt zoals The Lord of the Rings of Storm strips. Ineens zijn die betoverde prinsessen en op witte knollen langshuppelende prinsen een stuk tammer dan je dacht. En hupla, weer een periode uit je jeugd voor altijd afgesloten, een bittere nasmaak achterlatend op de teleurstellende weg naar ouderdom en irrelevantie. Alhoewel… als comic uitgever Vertigo (die bekend staat om producties voor een volwassen doelgroep) aan komt zetten met een serie die Fables heet, blijkt dat sprookjes tóch nog prima door de beugel kunnen bij bittere recensenten die al lang hun kindertijd achter zich hebben moeten laten.

Fables stamt al weer uit 2002 en komt uit de pen vloeien van Bill Willingham. Vanaf de eerste paar pagina’s was ik al gecharmeerd van de stijl en het uitgangspunt, de setting staat dan ook bol van de potentie. Wat is namelijk het idee? Het blijkt dat al die personages die we kennen uit sprookjes, legenden en klassieke literatuur allemaal echt bestaan. Ze noemen zichzelf Fables en komen uit allerlei verschillende werelden waar wij als gewone mensen het bestaan niet van vermoeden. Een groep van deze Fables is echter op de vlucht en in ‘onze’ wereld gesettled, en verblijven nu in een woonwijk te New York die ze omgedoopt hebben tot Fabletown. Deze emigratie was nodig omdat in de magische sprookjeswerelden, oftewel de Homelands, een evil pipo is opgestaan die langzaam maar zeker steeds meer werelden verovert en zo griezelig machtig is geworden. Deze tegenstander wordt The Adversary genoemd, maar niemand weet wie hij nou écht is en hoe lang ze aan zijn aandacht kunnen ontsnappen.

Bij aanvang van issue 1 leren we de inwoners van Fabletown kennen, en dat zijn een hoop bekende figuren. Sneeuwwitje is bijvoorbeeld assistent van de burgemeester, Bigby (oftewel de grote boze wolf) fungeert als Fabletown sheriff, Jack (die gozer van de bonenstaak) is een aan lager wal geraakte loser die altijd op zoek is naar een get rich quick plannetje, Prince Charming is met zo’n beetje elke Fable prinses getrouwd geweest maar kon zijn ‘magische staf’ nooit in de broek houden, Goudlokje is een anarchistische psycho bitch, Blauwbaard is de rijkste Fable wiens betrouwbaarheid nooit 100% zeker is, etc. Het is leuk en verfrissend om die bekende koppen nu eens in een minder brave variant terug te zien, ook al is de essentie dan natuurlijk gewoon gejat. Toch weet Willingham de personages genoeg diepgang te geven om ze méér te laten zijn dan ‘oh ja die prinses uit verhaal X’ en ‘dat gastje dat ik nog ken van sprookje Y’. Nu zullen Nederlandse lezers niet alle typetjes herkennen, zo wist ik zelf bijvoorbeeld niet dat sneeuwwitje blijkbaar een zus had die Rose Red heet, en zei Boy Blue me ook niet zo veel. Gelukkig doet het niet kennen van alle verwijzingen niet af aan het leesplezier.

De eerste 11 trades vormen samen een min of meer afgerond verhaal. Juist, 11 trades. Dat neemt nogal wat ruimte in je kast in. Het is niet dat er een gruwelijk strakke verhaallijn vanaf de eerste nummers al wordt opgebouwd, en de eerste paar trades zijn voornamelijk gericht op het uitdiepen van de Fables setting en zorgen voor wat leuke connecties en conflicten tussen de characters. Er is liefde, verraad, rebellie en mysterie. Vanaf de 4e trade wordt de dreiging van de Adversary relevanter en gaat de serie iets meer richting het opstellen van oorlogsplannen en het anticiperen van een nog onbekende vijand. Dit gaat in een vrij sloom tempo, en alleen in de laatste paar delen gaan dingen in een stroomversnelling. Af en toe dacht ik echt ‘Whoa whoa gebeurt dit serieus nu allemaal hier? Slow down people!’, maar dat kwam deels omdat ik me altijd goed vermaakte met de serie. Te snel door het materiaal heengaan is dan een beetje zonde wat mij betreft. Aan de andere kant zijn 11 vrij dikke gebundelde delen qua prijskaartje ook niet echt misselijk, dus de lezer met een budget wil ook weer niet té veel moeten neerleggen om waar voor z’n geld te krijgen. Sure, er zitten soms wat mindere issues tussen, maar over de breedte genomen stelt Fables zeker niet teleur. Zeker niet als je het in de verzamelde trades leest en meer materiaal hebt om door te werken. Ik kan me voorstellen dat als je de serie destijds maandelijks volgde het geheel frustrerend langzaam ontvouwde. In issue 40 ontdekken we bijvoorbeeld pas de identiteit van de Adversary. Voordat er goed en wel heftige dingen op gang komen zijn we een heel stuk verder. Maar die oorlog met de Adversary en zijn gigantische legers zou niet de reden moeten zijn om de serie te volgen, al is het een hele sappige bonus.

Waarom is Fables dan leuk? Voornamelijk vanwege de personages. Het is grappig om typetjes te herkennen uit die verhalen die je als kind las, en ze bezig zien met weer ándere bekende namen is gewoon vermakelijk. Ook worden er leuke nieuwe insteken bedacht voor de characters: zo was de grote boze wolf blijkbaar actief tijdens de Tweede Wereldoorlog (hij wordt hiermee nog meer Wolverine-achtig, mgoed), worden de gouden eieren van Die Ene Gans gebruikt om een heel spionagenetwerk te financieren en besluit bonenstaak-Sjakie dat Hollywood dé plek is om rijk te worden. Ook tof hoe gebruik wordt gemaakt van de andere Fable-werelden. Zo staat een storyline in het teken van Duizend-en-één-nacht inclusief Djinns, vliegende tapijten en culturele misverstanden. Afwisseling is er zo genoeg, en de hele serie blijft het leuk om ‘spot the reference’ te spelen. Zo is er bijvoorbeeld ook een toffe cameo van de Where The Wild Things Are monsters.

Het tekenwerk is gedurende de serie door verschillende mensen gedaan, maar Mark Buckingham is verantwoordelijk voor het merendeel van de visuals. Zijn stijl is bijzonder geschikt voor het materiaal; luchtig, kleurrijk en de actie is altijd duidelijk. Niet alle andere tekenaars zijn even geschikt voor het materiaal, maar je hoeft nooit lang te wachten tot Buckingham het geheel weer overneemt. Oh, en als dikke bonus zijn daar nog de bloed- en bloedmooie covers van James Jean. Op visueel vlak is er over deze serie dan ook weinig te klagen.

Fables is zo’n serie waar elk soort lezer wel wat in kan vinden, op de grootste zuurpruim na dan. Als je eenmaal begint wordt het vermoedelijk lastig om te stoppen met lezen. De koek is na de 11e trade nog niet op, al lijkt dé grote storyline waar veel tijd in werd gestopt wel afgesloten te zijn. Dat betekent niet dat er geen toffe insteken meer mogelijk zijn op dat punt, dus dit sprookje zal nog wel even doorgaan. Deze jongen leest daarom nog lang en gelukkig verder.

Geschreven door Bartelen @ Dorkside.nl