REVIEW: Black Swan

Als je een synopsis leest over een geobserdeerde ballerina, denk je als man in eerste instantie niet meteen dát moet ik zien. Dan kom je erachter dat het een thriller is en denk je: ok, ok, eens even verder kijken. Natalie Portman (V for Vendetta), Mila Kunis (Book of Eli) en Darren Aranofsky op de regie. Wie? Darren Aranofsky, van The Wrestler met Mickey Rourke. Aranofsky gaat ook de nieuwe Wolverine regisseren, dus laten we maar kijken wat hij kan!

Er is niet veel nodig om een film er heel grimmig en realistisch uit te laten zien. Het gaat om kleine dingen waar je misschien in eerste instantie niet aan denkt, zoals laten zien dat mensen naar de wc gaan, scenes en shots waar juist niet in gepraat wordt en natuurlijk veel handcamerawerk. Dit en waarschijnlijk nog wat andere details die ik nu vergeet bleken eerder ingredienten voor succes in The Wrestler uit 2008, een film die wordt gezien als de comeback van Mickey Rourke terwijl Sin City uit 2005 volgens mij net even iets eerder was. Maar ik dwaal af. Aranofsky weet dus hoe je een film er gritty, grimey, maar vooral dus realistisch uit kan laten zien. Eens even kijken waar we mee te maken hebben.

Nina (Portman) is een jonge, talentvolle ballerina bij een belangrijk balletgezelschap in New York. Ballet is haar leven, maar belangrijker, ook dat van haar moeder die haar eigen balletcarriere heeft moeten opgeven. Logischerwijs probeert zij dus via Nina haar gloriedagen te herleven. Als artistic director Thomas Leroy prima ballerina Beth Macintyre moet vervangen omdat ze te oud is, lijkt Nina de enige logische keuze. Ze zal dan ook de hoofdrol spelen in een nieuwe versie van Het Zwanenmeer. Leroy wordt overigens heel overtuigend gespeeld door Vincent Cassel (hij was eerder geniaal in Public Enemy nr. 1). Ondertussen komt er een nieuwe danseres bij het gezelschap, Lily (Kunis). Leroy heeft het briljante idee dat de Witte Zwaan en de Zwarte Zwaan in zijn nieuwe versie door dezelfde danseres worden gespeeld. Hierin ligt dus het probleem, want de Witte Zwaan is Nina op het lijf geschreven, terwijl de Zwarte Zwaan geschikter zou zijn voor Lily. En waar Lily juist vrienden probeert te worden, begint Nina juist heel paranoïde te geloven dat Lily uit is op haar posititie als prima ballerina. Een obsessie met gevaarlijke gevolgen, zoals dat heel mooi wordt omschreven in eerder genoemde synopsis.

Wat volgt is dus een film vol (verrassing!!) obsessie en paranoia, waar erg sterk in wordt geacteerd. Lily's moeder is echt zo'n moeder die het leven dat zij zelf nooit heeft gehad via haar dochter alsnog probeert te leiden. Het is onbewust een belangrijke motivatie voor Lily's rebelse gedrag.

Zoals eerder gezegd is Black Swan net zo echt en meeslepend als The Wrestler. Wat hier vooral aan bijdraagt is de muziek. Die is afkomstig van Clint Mansell en hij deed eerder al de soundtrack van Requiem for a Dream (ook van Aranofsky trouwens). Over muziek gesproken; zo’n 80 procent van alle klassieke muziek die ik ken blijkt dus uit Het Zwanenmeer te komen. Zo leer je nog eens wat. Maar als al het bovengenoemde je nog niet heeft overtuigd, is er altijd nog een lesbische vrijpartij die je niet mag missen. Al meer geïnteresseerd?