Iron Man: Extremis

Na het uitkomen van de Iron Man film in 2008 was er ineens een hoop interesse van normaliter comic-schuwende types voor de verdere avonturen van Tony Stark en zijn kornuiten. Uitgever Marvel, nooit vies van een extra zakcentje, herstartte hun huidige Iron Man serie qua nummering en maakte duidelijk dat deze de draad min of meer op zou pakken bij het punt waar de film ophield. Het lastige was dat de film het ontstaan van de metalen superheld toonde, en meneer Stark in de comic ondertussen al tientallen jaren aan ontwikkelingen had doorstaan. Sterker nog, ten tijde van uitkomen van de film was Tony (Ja, ik mag hem zo noemen) één van de belangrijkste personages in het Marvel Universum geworden met bijbehorende verantwoordelijkheden. Ook al deed de nieuwe serie zijn best om concepten en personages te gebruiken die de bioscoopbezoeker zou herkennen, vond ik het geen ideaal opstappunt. Een geschikter verhaal was niet al te lange tijd vóór de film uitgekomen en had zijn nut al bewezen door een buddy helemaal Marvel verslaafd te maken. Een verhaal genaamd… Extremis. Dunt dunnn!

Tony Stark is de bom, laten we dat voorop stellen. Even rijk, snugger en aantrekkelijk als een miljard Bartelens samen, maar met een groot schuldgevoel vanwege zijn werk voor het leger en een geschiedenis van excessen. De ethische jongleeract tussen geld verdienen met wapens ontwikkelen en geen onnodige ellende veroorzaken in de wereld is een interessante insteek voor een comic karakter. Oh ja, plus dat kleine detail over zijn zelf ontwikkelde outfit waarmee hij kan vliegen en een wijd scala aan konten schopt. Het mooie is dat al deze thema’s terugkomen in de 6 nummers die samen de trade paperback Extremis vormen. En allejezus, wat ziet het er toch mooi uit.

Het oogverblindende grafische werk van Adi Granov is zeker de publiekstrekker. Zijn meuk is dan niet zo bizar realistisch als van de vergelijkbare Alex Ross, maar Granov geeft zijn werk een bepaalde.. gladheid.. die perfect past bij de aerodynamische Iron Man. Ten tijde van publicatie waren er wel gigantische vertragingen vanwege het tijdrovende grafische werk, maar daar merk je natuurlijk niks van wanneer  je het in een verzamelde bundel leest. Lang zul je er waarschijnlijk niet over doen, want zoveel dialoog is er in totaal niet echt. Dat je hierdoor lekker kunt focussen op de plaatjes is gelukkig niet zo erg.
Overigens is het dialoog en verhaal in het algemeen best wel prima, zeker voor ‘beginnende’ Marvel mensen. Warren Ellis heeft dit deel verzorgd, en is eigenlijk een vrij logische kandidaat voor een Iron Man type serie. Ellis staat bekend om een schrijfstijl met wat excentrieke uitspattingen, wilde theorieën en bijdehante personages. Een perfecte combinatie dus. Hij levert misschien een relatief ingetogen geheel af, maar weet wel een fijne mix samen te stellen tussen moraliteitskwesties, hippe (comic book) science en dingen die heel hard tegen andere dingen worden gebeukt. Gelieve uw robot-porno opmerkingen voor u te houden. En al vind je het verhaal als meer ervaren striplezer wat zwakker, so be it. Ik vond het in ieder geval geen enkel probleem want allejezus, wat ziet het er toch mooi uit.

Het uitgangspunt is simpel genoeg: een experimenteel goedje wordt uit een geavanceerd lab gestolen en komt in handen van binnenlandse terroristen. Jaja, ik hoor je al zuchten. Het frutje heeft de codenaam Extremis, en bevat een nieuwe blauwdruk van het menselijk lichaam dat de oude ‘overschrijft’. Het lichaam van de ontvanger wordt hiermee door het brein gezien als één grote open wond, en de nanotech in Extremis gaat aan de slag om de nieuwe blauwdruk toe te passen. Toen ik eenmaal het ziekelijk realistische plaatje onder ogen kreeg van de testpersoon die wordt geïnjecteerd met dit prutje en hierna zijn vloeibaar wordende essentie uitkotst, werd de serie meteen geïndexeerd onder de ‘Bartelen Approves’ categorie.
Deze ongelukkige, ene meneer Mallen, verandert vervolgens in een krankzinnig sterk figuur die wraak wil nemen op “the Man” en richting Washington vertrekt. Stark wordt door een van de Extremis ontwikkelaars ingeseind en probeert als zijn koekblik alter ego deze creepy biologische freak te stoppen. Hij wordt echter totaal overtroefd, en op sterven na dood lijkt er maar één manier om tegelijk te blijven leven en Mallen te stoppen. De inzet is hoog, het gevaar is groot, en we weg naar overwinning is onzeker. Zoals een fijne actie-blockbuster hoort te voelen. En allejezus, wat ziet het er toch mooi uit.

Extremis is overigens niet voor de tere zieltjes. Zeker dankzij de kwijltastische visuals is het wel even slikken als de bad guy iemands gezicht letterlijk openslaat, of een hoop onschuldige burgers in de brand zet. Diezelfde tere zieltjes zullen misschien ook verveeld raken bij de meer uitgesponnen gesprekken over moraliteit die verspreid zijn tussen de bruutheid. Ikzelf vond de afwisseling wel netjes; Tony worstelt met zijn Iron Man identiteit en de rol die hij zichzelf toe zou moeten eigenen. Is hij een wapen? Probeert hij de wereld te verbeteren of maakt hij dingen juist erger? Wat heeft hij nou werkelijk met zijn leven gedaan? Het mooie is dat Stark aan het eind van issue 6 daadwerkelijk een verandering heeft doorgemaakt die de nodige gevolgen zou hebben voor al zijn opvolgende publicaties. Nice.
Extra prettig voor nieuwe lezers is het feit dat er geen tot weinig voorkennis nodig is over de rest van het Marvel comic gebeuren, en zelfs de ontstaansgeschiedenis van Iron Man komt nog even voorbij, in een iets vernieuwde versie. Waar hij vroeger in Vietnam de dodelijke wond opliep die hem dwong zijn metalen pak te ontwikkelen, zo is de setting nu naar modern Afghanistan verplaatst. Details, maar voor kansloze comicdorks als mezelf wel geinig om te zien hoe Marvel zo hun belangrijkste franchises uit de mottenballen houdt. Logisch ook, want als we van het originele tijdvak uit zouden moeten gaan had de serie nu Iron Rollator geheten.
Over details gesproken; het pak in dit verhaal is een nieuw design en bleek zó sexy dat meneer Granov het in grote lijnen voor de filmversie verder mocht ontwikkelen. …Godver, nu krijg ik weer behoefte om de film te kijken. *Zucht* Het is zwaar, het leven van een comicnerd. Had ik maar een minder tijdrovende bezigheid, zoals een multimiljardair zijn met een geavanceerd metalen gevechtsharnas. Ik kom niet verder dan mijn miezerige salaris en mezelf omwikkelen met aluminiumfolie.

Geschreven door Bartelen op Dorkside.nl