CUTMUZIEK: James Blake

Afkraken is makkelijker (en vaak leuker) dan positief zijn over iets. Als je echter niet bekend wil komen te staan als een supernegatieve pessimistische hater (een hele mondvol), zul je eens in de zoveel tijd toch echt een keer positief moeten zijn over een aantal dingen. Daarom heb ik besloten om in plaats van over het nieuwe (titelloze) album van James Blake een oordeel te vellen, mijn mening te geven over zijn EP's.

Te beginnen met Air & Lack Therof (2009). Twee nummers is wel heel weinig voor een EP, maar goed, "als je ergens goed in bent, moet je het nooit zomaar weggeven" en "always leave 'm wanting more" zijn twee gedachten die ik nu niet uit m'n hoofd kan krijgen. De titeltrack begint heel omineus, maar wordt snel opgevolgd door een relaxte bassline, gecombineerd met bijna theatrale vocalen. Na een intro van meer dan een minuut geeft James je de nieuwe definitie van diepe bas. Sparing The Horses klinkt als een nummer dat eerst is opgenomen en achterstevoren is afgemaakt, waarna er nog vocalen overheen zijn geplaatst. Het resultaat klinkt veel minder als een grappig idee en veel meer als een succesvol experiment dan je misschien zou verwachten.

Op naar The Bells Sketch (2010). Buzzard & Kestrel klinkt als de titel van een oude sitcom, of ligt dat aan mij? Een redelijk vrolijk nummer dat een dikke bassline afwisselt met eigenlijk vrij vreemde geluiden, waaronder zwaar vervormde vocalen. Op Give A Man A Rod gebeurt vrij veel tegelijk, maar op de een of andere manier, wordt het nooit chaotisch. Op de titeltrack gebeurt ook vrij veel, maar deze bevat veel melancholischer tonen, waardoor de (volgens mij bedoelde) chaos beter naar voren komt. Het zorgt er echter wel dat het geen nummer wordt dat je graag een paar keer achter elkaar wil luisteren.

CMYK (2010) dan. Het nummer CMYK samplet verschillende bekendere vrouwelijke vocalen (Kelis (Caught Out There) en Aaliyah (Are You That Somebody)), terwijl Footnotes juist weer heel minimalistisch is. I'll Stay is een nummer dat me (op een positieve manier) heel erg aan Flying Lotus deed denken. Postpone lijkt van alle nummers die ik hier bespreek het meest op een ballad, al klinkt dat in de context misschien een beetje vreemd.

Hekkensluiter Klavierwerke (2010), Duits voor pianostukken, is de laatst uitgebrachte EP en ironisch genoeg mijn eerste kennismaking met James Blake. Ik zeg ironisch, maar eigenlijk gaat het heel vaak zo bij het ontdekken van nieuwe muziek, toch? Dit moet je luisteren op een brakke zondagmiddag werd me verteld. Twee woorden: Rivella Light. Je kent de slogan. Deze EP heeft een redelijk deel van mijn middag op repeat gestaan. Horen is geloven.

James weet altijd vrij veel te laten gebeuren in zijn muziek en het is aan jou als luisteraar om alles wat erin zit er ook uit te halen. Dat maakt het vooral leuk om naar te luisteren. Het album klinkt echter een beetje alsof de druk om een volledig album te maken hem iets te groot was. Er staan een aantal hele goede nummers op, maar ze worden overschaduwd door de slechtere en dat is heel jammer. Toch moet ik zeggen dat ik niet kan wachten op nieuw werk, want ongeacht wat er boven staat, James left me wanting more...